lentebui

Soms zit de dood je toch wel erg dicht op de hielen

De laatste tijd word  ik direct en zijdelings geconfronteerd met de contrasten van leven en dood.
Zo overleed een maand geleden een vriendin van mij aan de gevolgen van kanker.
Omdat zij een verhaal te vertellen had en daar een website voor nodig had, heb ik die een aantal jaren geleden voor haar opgezet, vanaf die tijd is er een bijzondere vriendschap ontstaan.
Een paar maanden geleden kreeg ze helaas het slechte bericht dat ze was “opgegeven”.
De vraag aan mij was om haar website daarvoor aan te passen en of ik tevens van haar en haar 13-jarige dochter een portret wilde maken. Deze foto kon dan ook voor het bidprentje worden gebruikt.
En tevens zou het de laatste foto worden die er van haar werd gemaakt.
Daarbij wilde ze graag een video boodschap voor haar dochter opnemen, zodat haar dochter haar kon zien en horen, voor de tijden dat ze daar later behoefte aan zou hebben.

Zowel het maken van de foto’s , als  het maken van de videoboodschap, hebben me veel moeite gekost.
Ik schreef al eerder over de contrasten die onze levens op dat moment had, we deelden echter ook veel overeenkomsten, dat gaf een verwantschap, waardoor ik emotioneel erg geraakt werd van haar verhaal.
Mensen die mij raken wil ik  het liefst  nooit meer kwijtraken, maar zoals alles wat leeft erbij hoort, zo ook de dood.
Toen ze overleden was hoorde ik dat ze gevraagd had of ik de begrafenis wilde fotograferen.
Ook dat was geen makkelijke opgave, zeker omdat ik er te persoonlijk   bij betrokken was.

Er bleven nog wat to-do activiteiten liggen, maar kort na haar begrafenis kon ik het niet opbrengen ze te voltooien, ineens had het geen haast meer, en dat stemt me nog steeds droevig.
Vandaag heb ik mijn vluchtgedrag geen ruimte meer gegeven en heb een deel van de to-do’s afgerond.

Na het uitzoeken van de foto’s van een gelukkig gezin dat ik afgelopen zaterdag mocht fotograferen, begon ik dapper aan de beladen opdrachten. De postbode  bracht vandaag de rouwkaart van Aad zijn vrouw Ingrid.
En terwijl ik naar buiten keek zag ik dat de watergoden  meehuilden.

Het  gaf een stevige lentebui.

lentebui
lentebui

3 thoughts on “een lentebui”

  1. *diepe zuch* heb net gelezen bij aad. een aantal logjes. tranen in m’n ogen. wat is het toch dat de dood altijd met dapperheid omgeven wordt? ik voel me er zo nietig bij..

    en je vriendin, ook daar even gekeken, en ik moest toen ik begon te lezen denken aan de beslissing die je hebt moeten maken t.o.v. je dochter en wel/ niet prikken (wat is het geworden eigenlijk?)…

    ik kan alleen maar een beetje zuchten nu. sorry.

  2. @ Inge, De beslissing is geworden dat we haar nu niet in laten enten.
    Met de vijf-jarige controles zijn ze er altijd tijdig bij, en de gevolgen van inenting op lange termijn kan niemand mij vertellen.

  3. Oh nee, wat ontzettend verdrietig dit. Ik heb ook even de logjes bij Aad gelezen en kippenvel huizenhoog. En je vriendin, ineens is het zover maar wat zijn al die mensen toch sterk en dapper als je het allemaal zo leest…

    Ik wens je in ieder geval ontzettend veel sterkte met dit grote gemis.

Comments are closed.