Tandarts angst
Gisteren las ik een bericht dat ongeveer een kwart van de Nederlandse bevolking kampt met angst voor de tandarts, ik behoor dus tot deze categorie.
In mijn jeugd heb ik een vrij traumatische behandeling moeten ondergaan en mijn angst is daar geboren. In de jaren die daarop volgde, werd mijn fobie langzaam kleiner.
Ik lag nog altijd met een kletsnatte rug van het zweet met grote angstogen te kijken in de felle lamp, maar ik was blijkbaar gezegend met een goed gebit, aangezien er jaren achter elkaar geen gaatje te bekennen was. De controles beperkten zich tot het rondkijken met spiegel en schraaphaak.
Het trekken van mijn verstandskiezen heeft mijn bibbers weer een aantal jaren aangewakkerd, maar eenmaal volwassen besloot ik mijn angst niet meer de overhand te laten nemen. Ik trotseerde mijn maag die spontaan ging draaien bij het horen van een borend technisch tandarts vernuft, ik ademde de misselijk makende geur in en rende niet weg.
Dat ging jaren erg goed en ik was zowaar trots op mijn overwonnen fobie en slechts licht bezwete rug en handen bij controles. Continue reading
