Ik zie je door een dikke muur van glas Ik zie je door een dikke muur van glas,
waarachter jij voor mij, haast ongemerkt verdween.

Afgelopen weken waren nogal hectisch hier in huize Mikmak.
Niet alleen het seizoen (ik wordt nogal melancholish van de herfst), maar ook herstvakantie, moeder ziekenhuis, kinderen om de beurt ziek en zelf gevloerd met de griep, en een paar deadlines en wat financiele sores deden daar geen goed aan.

Afgelopen zondag stond daar iets leuks tegenover.
Mijn goede vriend G. kwam op bezoek.
Ik ken G. al 14 jaar.

In die tijd werkte ik als reisleidster in de Dominicaanse Republiek en G. had daar een strandtent.
Ik leerde hem kennen op de eerste dag van mijn verblijf en daar zijn we vrienden voor het leven geworden.
Samen hebben we daar veel lol maar ook verdriet gedeeld.
Hij organiseerde voordat ik daar vertrok een groots afscheidsfeest op het strand, ik zal het nooit vergeten.

Feesten konden we en iedere twee weken organiseerde we samen een groots Columbus feest voor alle aanwezige landgenoten in Sosua.
Omdat het om vakantiegangers ging, wist je nooit van te voren of het feest een succes ging worden,  we hadden een goede PR machine lopen maar keer op keer waren we nerveus of het zou gaan lukken en iedere keer vierde we ons eigen feestje als het ons weer gelukt was.

Het opruimen na het feestgedruis kreeg rituelen, zo bleven we altijd even naar de zee staan kijken met een mooi Nederlands luisterliedje en een prachtig uitzicht op zee,(we delen beide die voorliefde), om ons heen lagen er mensen die omgevallen waren tijdens het feestje, of stonden er mensen dronken na te lummelen om de avond niet te laten stoppen.
G. gooide dan een luisterliedje op de speakers en dat was voor sommige mensen een reden huiswaarts te keren.
Als dat niet afdoende hielp, zongen we samen luidkeels mee, dat hielp altijd. Dikke pret hebben we erom gehad.
Als dan iedereen weer was vertrokken en alles opgeruimd dan dronken we samen nog een borrel onder het genot van meer mooie luisterliedjes.
In die tijd is ook ons 1-2-3 zing geboren.

Na mijn vertrek belde G. me ieder jaar wel een keer op met het verzoek terug te komen naar het eiland.
Datzelfde jaar raakte ik zwanger en liep mijn levenspad ineens helemaal anders dan gepland, in al die jaren is het me niet meer gelukt genoeg geld bij elkaar te schrapen om terug te gaan.
Nog later heb ik mijzelf overtuigd dat ik niet meer terug moest gaan, ik zal er nooit meer terugvinden wat ik heb achtergelaten.
Heel af en toe kwam G. naar Nederland, vaak belde hij pas op, als hij al voor mijn voordeur stond en keer op keer waren onze ontmoetingen geweldig en pikten we de draad op waar hij ooit was blijven liggen.

Afgelopen weekend was het alweer 9 jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hadden. Contact over email en MSN waren het alternatief voor de tussentijd.
Al bij onze begroeting merkte ik dat G. anders was, anders reageerde en anders liep.
Tijdens mijn verhalen zakte af en toe zijn ogen dicht.
Langzaam bekroop mij een gevoel van deja-vu.
Wat ik zag was het beeld dat duidelijk maakt dat de persoon voor je een zware alcoholist is geworden.
Ik herken helaas de signalen uit mijn ervaring met mijn ex die dit probleem altijd ontkende, G. ontkende ook, maar ik zag in zijn ogen een vreemd soort van schaamte.
Ik liet G. slapen op het kamertje van mijn zoon, de volgende morgen kon ik niet anders dan walgen van de alcoholwalm die er uit dat kamertje kwam.
G. vertrok.

Ik had vervangende schaamte naar mijn kinderen en wist niet hoe snel ik het bed moest verschonen en de ramen open gooien, om alles ongedaan te laten lijken.
Ik ben de rest van de dag erg verdrietig geweest, het voelt voor  mij als een groot verlies om iemand die je dierbaar is, zo in de goot te zien liggen en weten dat je niets kunt doen.
Het bevestigt mijn ervaringen uit het verleden.
De werkelijke kater is voor degene die achterblijft als de alcoholist is vertrokken.
Mijn kater is nog steeds niet weg.

5 thoughts on “Proost zonder troost”

  1. Jeetje, het liefst herinner je je iemand zoals hij was, deze confrontatie lijkt me erg pijnlijk.

  2. Ach wat ontzettend naar. Maar wat heb je dit mooi geschreven en wat is deze foto prachtig daarbij. Verdrietig en teleurgesteld maar zooo mooi. Sterkte met dit ‘verlies’, echt ontzettend sneu…

Comments are closed.