Gisteren las ik een bericht dat ongeveer een kwart van de Nederlandse bevolking kampt met angst voor de tandarts, ik behoor dus tot deze categorie.
In mijn jeugd heb ik een vrij traumatische behandeling moeten ondergaan en mijn angst is daar geboren. In de jaren die daarop volgde, werd mijn fobie langzaam kleiner.
Ik lag nog altijd met een kletsnatte rug van het zweet met grote angstogen te kijken in de felle lamp, maar ik was blijkbaar gezegend met een goed gebit, aangezien er jaren achter elkaar geen gaatje te bekennen was. De controles beperkten zich tot het rondkijken met spiegel en schraaphaak.
Het trekken van mijn verstandskiezen heeft mijn bibbers weer een aantal jaren aangewakkerd, maar eenmaal volwassen besloot ik mijn angst niet meer de overhand te laten nemen. Ik trotseerde mijn maag die spontaan ging draaien bij het horen van een borend technisch tandarts vernuft, ik ademde de misselijk makende geur in en rende niet weg.
Dat ging jaren erg goed en ik was zowaar trots op mijn overwonnen fobie en slechts licht bezwete rug en handen bij controles.
Een paar weken geleden was het weer tijd voor een tandarts bezoek.
Voor het eerst in mijn leven heb ik het te lang uitgesteld, aangezien ik daarmee de kinderen ook hun halfjaarlijkse controle ontneem, wist ik dat er geen afstel mogelijk was.
Afgelopen half jaar heeft zich op miraculeuze wijze mijn tandarts angst zich weer in mijn hersenpan genesteld.
Voor mij is het wel te verklaren aangezien ik ineens met mijn tong, grotten in mijn tanden ontdekte die er daarvoor bij mijn weten nooit gezeten hadden.
Iedere maand ontdekte ik wel weer een nieuwe krater in mijn gebit.
Toen ik als klap op de vuurpijl nog iets later op mijn eigen stuk kies aan het sabbelen was, wist ik dat het goed mis was met mijn gezegende gebit. Het begon spontaan af te breken.
Dapper toog ik met de kinderen naar de controle afspraak en vol verzonnen moed hoorde ik aan dat ik zowaar 6 gaatjes had en dat mijn kies gerenoveerd moest worden.
Voor de grap zou de tandarts er een offerte bij doen, zodat ik wist hoeveel geld ik daarvoor kwijt zou zijn. Een uitgebreide tandartsverzekering bij mijn ziektekostenverzekering dekt immers maar een percentage van 75%.
Een vervolgafspraak werd gemaakt en gisteren mocht ik de strijd met mijn jeugdfobie weer aangaan.
Aangezien ik ook een soortgelijke fobie voor prikken heb, koos ik voor een zonder verdoving behandeling. Na vijf gaatjes vullen,een shocktoestand, een verstijfde kaak van het wijd open houden van mijn mond meer dan een uur lang, en een slapende hand van het knijpen in mijn eigen vingers stopte de behandeling.
We zijn bijna op de helft meldde de assistente me charmant.
Bij navraag bleken er nog een paar gaatjes zich spontaan te hebben gemeld en nu mag ik dus volgende week nog een keer terugkomen.
Even rekenen levert al dat geboor me al snel een groot gat in mijn begroting op.
Langzaam begin ik nu dus ook een tandarts rekening fobie te ontwikkelen, zouden ze daar tegenwoordig ook al een behandeling voor hebben?
Reacties (8) »
ja mag ook niet zoveel cola drinken..dat weet je toch?!
Lieve Gup, die gaatjes hebben helemaal niets met mijn cola verslaving te maken, en als het wel zo is ontken ik het gewoon.
, gaat het weer een beetje met je?
Ha ha heeft niets met je cola verslaving te maken zeg je? Ik heb echt nog nooit in mijn leven iemand zoveel cola zien lurken. Volgens mij is dat ook een fobie hoor. Kan je geen lijstje samenstellen met daarop fobieen? Durf te wedden dat de tandarts dan een makkie is om naar toe te gaan.
Maar maak je geen zorgen hoor, iedereen heeft ze
Sterkte en knuffies,
Astrid
Volgens mij doen ze het gewoon om die rekeningen. Mijn tandarts maakte foto’s en daarna moest ik naar de kaakchirurg waar nieuwe foto’s moesten gemaakt, want hij had de foto’s nooit ontvangen. Rekent u even mee?
Ik geloof ook dat tandartsen er een sport van maken, zakken vullen, dus gaatjes. Zelf ben ik gelukkig al jaren binnen 3 minuten weer van de tandartsstoel af maar ken genoeg andere verhalen, mozes kriebel!
(en sterkte!!)
Stro drinkt ook liters cola per dag maar noch hijzelf, noch zijn tandarts hebben daar last van! Dus Mikmak, proost!
die rekeningen gaan ook nergens over. en ik vraag me vaak af of het allemaal wel zo lang hoeft te duren, ook, die afspraken. je ligt er voor een kroon met gemak 3 uur, verdeeld over 2 keer. ik vertrouw ze niet ; )
zelf ook idioot bang geweest, uiteindelijk naar zo’n angsttandarts geweest, over rekeningen gesproken en nu… ga ik. maar.
maar..
sterkte met deel twee èn de rekening!
Ben laatst ook naar een tandarts geweest hier in Paraguay voor een soortgelijk renovatie project. Een hele middag op de stoel, twee verstandskiezen verwijderen, een nieuw stuk aan een afgebroken tand zetten, reinigen, gaatjes vullen en medicatie voor na de behandeling.
Naast het feit dat ik dezelfde cola verslaving heb, neemt mijn fobie voor tandartsen traumatische vormen aan.
Maar goed, het punt dat ik wilde maken: een kostenplaatje…700.000 Guaranies (omgerekend: 100 euro). Van vorige ervaringen met Nederlandse tandartsen weet ik dat dit maar een schijntje is.
Toegegeven, het ziet er hier in een praktijk ouderwets uit, maar de methodes en professionaliteit van de (vrouwelijke) tandarts die ik bezocht zijn uitstekend. Maar goed zij is dan ook professor aan de Nationale Universiteit Tandheelkunde hier in Paraguay.
In sommige gevallen kan het prijsverschil tussen NL en PY zodanig oplopen dat het goedkoper is (zonder dat duurkoop gedoe) om tijdens een “vakantie” werk te laten verrichten.
Heeft mevrouw MikMak een goede reden om haar Spaans weer op te poetsen
Wat heb jij een goede ideeën Gerold. Wie weet kom ik wel een keer die richting op