Mevrouw Mikmak

Dat het leven vol contrasten zit, dat wist ik natuurlijk al een tijdje.
Maar dat die contrasten soms zo schril en dichtbij kunnen zijn, realiseer ik me niet iedere dag.

Afgelopen week werd ik geveld door een fikse griep.
(wat vandaag een voorhoofd holte ontsteking blijkt te zijn en dus nog steeds niet over is)
Dat je daar flink belabberd van kunt zijn wist ik natuurlijk wel, maar als je lijf je 3 volle dagen aan bed gekluisterd houd en slapen nog de enige optie, is het leven even wat minder leuk.
Ik heb het nadeel dat mijn lijf tegelijk met de griep mijn zwakste lichamelijke punten en pijnen versterkt als vervelend nevenverschijnsel. Kortom, ellende alom. Bovendien had deze griep een deadline. Vrijdag moest het over zijn.
Op vrijdag stond er een bijzonder uitje op de agenda.

Op mijn twaalfde werd ik voor het eerst door mijn ouders meegenomen naar het theater, naar de theatershow Solo van Robert Long. Mijn liefde voor het theater is daar definitief ontstaan, ik vond het prachtig, magisch en bleef spontaan 3 jaar lang verliefd op Robert.
Afgelopen november werd Maxime 12 jaar en aangezien ik haar dezelfde geluksmomenten mee wil geven in haar jeugd, had ik besloten dat mijn kleine meisje groot genoeg was voor een volwassen theatershow. Aangezien Maxime haar voorliefde ligt bij Musical lag het voor de hand dat de show een musical worden moest. De keuze viel op Ciske de Rat in het Amsterdamse RAI theater, de avondvoorstelling.

Vrijdagmorgen bleek ik echter nog steeds erg beroerd van de griep, echter ik had een enorme wilskracht en zo besloot ik ter plekke, daar zou ik op moet moeten varen en dan zou het zeker goed komen. Het leek even goed te gaan, na het innemen van diverse pillen die mijn koorts en pijn moest onderdrukken leek ik even energie te hebben voor 10.
Na een uurtje heet hangende zaken te hebben afgehandeld besloot ik blijmoedig te gaan douchen. Na het douchen was het echter ineens uit met de kracht want ik zakte als een grote plumpudding in elkaar. De wilskracht was nog maximaal aanwezig maar mijn lijf liet het verder geheel vrijwillig afweten.

Dit nieuws bleek voor mijn nieuwe lief aanleiding om de plannen om te gooien, lief vond het onverantwoord om mij zo in de auto te laten stappen en stelde voor om met Maxime op de trein naar Zwolle te springen zodat hij ons van daaruit naar Amsterdam kon brengen.
Dat feit ging mijn vader zelfs nog  wat te ver en die stelde vervolgens voor ons dan naar Zwolle te brengen, (hij had een onrustige en bezorgde nacht gehad en had daarin zijn dochter in allerlei ongemakkelijke situaties niet goed zien worden) zodoende zou ik de rest van de dag omringt zijn door mannen die het roer over konden nemen, mocht mijn lijf besluiten het op te geven ergens halverwege mijn speciale moeder- dochteruitje.
Ondanks dat het natuurlijk een hele onderneming was, prees ik me die dag gelukkig met die lieve mensen om me heen en dat ik die hulp accepteerde, illustreerde mijn belabberde staat van zijn.
De voorstelling was prachtig, ook met een hoofd vol watten, koorts- en bibberaanvallen en Maxime heeft de hele voorstelling betoverd en met rode konen zitten bekijken en beleven en beschreef alles na afloop als de hoogste vorm van leuk. Op de weg naar huis lag er een gelukkig en voldaan meisje te slapen op de achterbank, voor mij weer de hoogste vorm van geluk.

De volgende dag stond er echter iets anders op de planning, een goede kennis van mij blijkt in haar laatste levensfase beland te zijn en moet gaan denken in weken, hooguit enkele maanden. Ook zij heeft een dochter. Haar dochter is 1 jaar ouder dan Maxime en zal dit jaar haar moeder gaan begraven. Nu ze nog een klein beetje op de vrouw lijkt die ze is en was, wilde ze graag een portret laten maken, voor haarzelf, voor haar dochter voor later en voor het bidprentje straks op de begrafenis. Ze is dapper en haar dochter is dat zeker ook, toch zie ik veel verdriet in hun ogen en het raakt me recht in mijn ziel.
Met het zweet tussen mijn borsten van de koorts probeerde ik een zo mooi mogelijk portret te schieten.
Het voelde als plastic ongemak.
Soms zijn de contrasten te groot en baal ik zo verschrikkelijk dat ik geen machten heb die dit alles ongedaan kunnen maken.
Ik kan het enkel aanschouwen en er een foto van maken voor later en ervaar de hoogste vorm van contrast.