Een dag uit het leven van een moeder van een toptalent

Theater

Vandaag was dan eindelijk de grote dag voor mijn uitverkoren dochter.
De strijd om de provinciale finale van het kinderen voor kinderen songfestival 2008 werd vandaag gestreden in het Parktheater in Eindhoven.

De laatste weken heeft de spanning zich aardig opgebouwd in huize Mikmak.
Iedere dag werd er druk geoefend en werd mijn mening gevraagd van het getoonde.
Omdat het nivo van de finale hoger zou liggen dan in de voorrondes,
moest de uitvoering van mijn dochter ook naar een hoger plan worden getrokken.

Dit betekende veel oefenen en de punten op de i zetten.
Dat dit soms werkelijk frustratie, zweet en ruzie kost hebben wij nu ook ondervonden.
Druk werd er geoefend en getraind op dans, zang en overtuigingskracht.
Een stoer nummer vergt een stoere blik, en dat valt heus niet mee voor een lief en vaak verlegen meisje.

De (show)kleding lag al drie weken klaar om vandaag te worden gedragen.
De bijbehorende accessoires werden per wisselbeurt gepast en gedragen bij de dagelijkse oefeningen,
kortom er werd hier serieus gewerkt.
Broerlief werd zelfs verbannen als zijn grappen te flauw of zijn aanwezigheid teveel was.
De honden werden aan de kant gecommandeerd en de ‘act’ nog verder geperfectioneerd.

Vannacht om 4 uur stond ze aan mijn bed, ze kon niet meer slapen, en kroop naast me.
Door mijn lichaamswarmte en Lola aan haar voeten doezelde ze snel weer in. Maar ik niet meer.
De warme douche na het opstaan kon niet meer verhelpen dat ik ‘strak’ stond, van de zenuwen wel te verstaan.

Ik weet het ook wel, dit is niet mijn ding.
Het is een terugkerende rottigheid die mij een huizenhoge dosis nerveuze prikkels geeft.
Als ik in mijn leven één advies heb gekregen is het wel dat ik mijn zenuwen niet altijd even soepel onder controle heb en dat ik daar iets mee moet doen.
Helaas is het in de praktijk nog zo dat die zenuwen iets met mij doen en dat ik daar weinig tegenin te brengen heb.

De eerste ramp openbaarde zich al op de heenweg.
Maxime zat zelfverzekerd en vrolijk zingend naast me, ondanks haar zenuwen had ze er zin in.
Ik keek opzij en was vervuld van trots, mijn kleine meisje en al zo groot en wijs en dapper en knap en …
In een ooghoek zie ik auto’s voor me vol op de rem gaan staan en in een helder moment stuur ik mijn auto op de vluchtstrook en rem kalm af, we staan stil naast een grote vrachtwagen, waarvan ik besef, dat ik mijn auto met hetzelfde gemak eronder had kunnen persen. De schrik sloeg bij mij keihard toe, maar Maxime zong vrolijk verder en had geen benul van het gevaar waar we aan ontsnapt waren.

In het theater werden de finalisten gelijk meegenomen door de vakkundige leiding van het Kvk-team.
Het is voor bijna alle meisjes de eerste keer met live muziek en achtergrondkoor.
Begeleiding en ouders mochten nog even blijven zitten en kregen uitleg over het verdere verloop van de dag.
Er werd zelfs geïnformeerd of er nog ouders waren die zenuwachtig waren en enthousiast stak ik mijn vinger op, het bleek de enige vinger te zijn.
Als later blijkt dat Maxime als allerlaatste kandidaat mag, schiet de spreekster in de lach en kijkt naar mij met een lichte vorm van medelijden.

spandoek

De uren van voorbereiding en begeleiding onder de vakkundige Babette Labeij van dochterlief vul ik op met shoppen in hartje Eindhoven. Ik probeer wat te eten, maar krijg spontaan braakneigingen en onderneem maar geen nieuwe poging meer. Zelfs tijdens het shoppen kruipen de uren voorbij en veel te vroeg ben ik weer terug bij het theater. Het wachten duurt hier nog langer en als papa G belt dat hij naar Tilburg ipv Eindhoven is gereden leg ik bijna het loodje. De verlossing komt als mijn ouders arriveren en ik kan ventileren. Het spandoek wordt getest en onder het genot van een drankje zien we langzaam de rest van de fanclub binnen stromen.
Opmerkelijk feit aan dit 14-koppige gezelschap is een overdaad aan fotocamera’s. Dat is prettig want in het verleden is gebleken dat ik bij hooggespannen zenuwen nogal ga trillen met mijn camera, wat de foto’s niet ten goede komt.

interview

De finalisten waren stuk voor stuk kanjers en zongen als jonge nachtegalen.
Ik vond ze allemaal dapper en stoer en ze verdienen niets anders dan respect.
Deze meiden in de leeftijd van 8 tot 12 jaar gaan het nog ver schoppen als ze hun talenten blijven ontwikkelen.
Geen noot werd vals geraakt en het was een middag vol topprestaties en persoonlijke overwinningen.
Een genot om te zien en te beleven, maar mijn zenuwen werden er niet minder van.
Als allerlaatste kandidaat stond mijn dochter haar mannetje en ook zij trad op met nog meer vuur dan ik ooit in haar heb gezien. Het was prachtig en het publiek was razend enthousiast. Er werd zelfs nog een apart compliment gemaakt over haar voorkomen door mevrouw Labeij herself.

Ze heeft niet gewonnen en gaat dus ook niet door naar de landelijke finale in Hoorn.
Ze is 2e geworden! (samen met de overige kandidaten,maar dat is slechts een detail)

optreden

In de auto op weg naar huis verteld ze dat ze erg graag had gewonnen, maar dat het ook wel fijn was dat ze nu niet meer steeds hetzelfde liedje en dansje hoefde te oefenen, het was toch wel een beetje eentonig en saai.
“Ik heb een heel ander voorstel” antwoord ik.
Nieuwsgierig kijkt ze mijn kant op.
“Je gaat gewoon een andere hobby zoeken, lekker kleien of zo, iedere week een ander potje.”
“In ieder geval een hobby waarbij je moeder wat minder het loodje legt bij de uitvoering ervan.”
“Hé mam, die zenuwen van jou …, daar moeten we echt iets aan doen hoor!” zegt ze daarna.
“Dan moet je maar heel vaak op gaan treden” zeg ik, “dan kan ik nog wat oefenen.”

(wat er aan vooraf ging)