Mevrouw Mikmak

De Kleine wereld van een kousenband

Afgelopen weekend was ik de fotografe van een bruiloft.
De opdracht kreeg ik via mijn beste vriendin haar schoonzus, de bruiloft was van haar jongste broer.
Traditiegetrouw moesten er natuurlijk ook een aantal foto’s van de voorbereidingen worden gemaakt. Vrolijk vertelde de aanstaande bruid dat ze de kousenband had gekregen van haar nieuwe schoonzus die hem weer had gekregen van haar eigen schoonzus.
Langzaam ging bij mij een lampje branden, want had ik niet tien jaar geleden mijn kousenband doorgegeven aan mijn beste vriendin K.?

Veel tijd om erover na te denken kreeg ik niet meer, want er was werk aan de winkel.
Bij het omdoen van de kousenband was het dan ook een vreemd gezicht mijn eigen kousenband weer terug te zien na zoveel jaar bij een vrouw die ik niet beter kende dan 1 kennismakingsgesprek.

Dit verhaal deed natuurlijk de ronde onder de genodigde gasten.
Later op de avond werd de verbondenheid nog verder uitgediept.

Toen ik 12 of 13 jaar was heb ik een aantal jaren op stijldansen gezeten.
Mijn danspartner (en oudere broer van de bruidegom)is vanaf de bronzen oorkonde tot aan het goud met ster (zoals dat toen genoemd werd) altijd dezelfde gebleven.
Bij iedere uitvoering kwamen de ouders en broers en zussen kijken, waaronder dus de zus van mijn danspartner en het broertje van mijn vriendin.
Daardoor hebben zij elkaar leren kennen en zijn nu alweer een aantal jaren getrouwd en twee kinderen verder.
De broer van mijn vriendin is twee jaar geleden met de bruidegom op wintersport gegaan en daar heeft hij zijn huidige bruid leren kennen.
De stelling werd dus uiteindelijk dat als ik niet met zijn oudste broer had gedanst, deze bruiloft nooit had plaatsgevonden.

Zo gaat dat dus, in de kleine wereld van de kousenband.