Mevrouw Mikmak

Vandaag stond mijn moeder aan de deur met een gloednieuwe scooter.
Een snor-model, voortaan kan ze lekker zonder helm in de omgeving snorren.
Op zich is het gegeven misschien niet bijzonder voor een willekeurige buitenstaander.
Maar voor haar is dat het zeker.
Toen ik 18 was en mijn eerste brommer een feit, was dat vooral een zaak die ik met mijn vader deelde hij keek het ding regelmatig na en hield een vinger aan de pols over alles aangaande de brommer, soms ging hij zelf een stukje rijden. Samen hadden we een hoop lol met het ding. Mijn moeder ging er echter met geen mogelijkheid op, ze vond het eng en na wat hopeloze pogingen van mij heb ik de verzoeken gestaakt.

De brommer ging en een auto kwam en daarmee was de brommerkous af.
Tot ik een paar jaar geleden ineens weer de beschikking kreeg over een scooter.
Mijn vader was direct weer van de partij, maar mijn moeder wilde er nog altijd niets van weten. Toen er een kenteken op moest en de scooter ineens geen snor maar een brommer leek te zijn, nam mijn vaders interesse na het ombouwen enkel toe, die van mijn moeder alleen maar af.
Nu moest er zelfs een helm worden gedragen en kon het ding veel te hard.
Mijn vader en ik begrijpen dat gegeven niet, harder is immers beter in onze optiek.
Met een snelle scooter kun je ook zachtjes rijden probeerde ik nog tevergeefs, maar het mocht niet baten, mijn moeder keerde zich faliekant tegen mijn scooter.

Voor mij was dit allemaal nog wel te verwerken, maar mijn vader had er duidelijk meer moeite mee, die wilde eropuit met scooter en mijn moeder.
Zonder overleg maar met voorbedachte raden kwam mijn scooter daarom op een goede dag bij mijn vader te staan. Ik had immers ook inmiddels een auto tot mijn beschikking en zo kon mijn vader regelmatig toch wat scooteren, voor hem zelf een scooter kopen kwam niet door de moeder-commissie.

Afgelopen zomer werden mijn ouders voor de 2^e keer geconfronteerd met hun nieuwverworven bejaardenschap. Tijdens hun vakantie werd mijn moeder ernstig ziek en was daardoor moeilijk te vervoeren. Met een sleurhut naar huis duurt nu eenmaal wat langer.
Met pijn in zijn hart heeft mijn vader de caravan te koop gezet, voortaan gaan ze luxer en met minder bagage. Het geld dat het heeft opgeleverd samen met het feit dat mijn vader nu geen ‘eigen ding’ meer had, heeft het wonder ten gevolge gehad dat mijn moeder nu ook een scooter wilde, zodat ze in de zomer samen kunnen snorren en brommen.

Vorige week kreeg ik een scooter folder onder mijn neus geduwd met de mededeling dat het de zwarte zou worden. De rode vond ze eigenlijk mooier en had ze genomen als ze jonger was geweest beweerde ze. Mijn reactie daarop was de vraag of bejaard dus automatisch niet meer hip betekende en dat ze mij (ze is nog steeds mijn voorbeeld) zo een niet zo leuke toekomst schetste.
En vanmorgen stond ze dus op de stoep met een gloednieuwe rode scooter en stralende lach.

Ik ben bang dat ik zelf voorlopig wel niet meer op de scooter zal kruipen,
maar tussen mijn ouders zit het weer helemaal snor.