Het grote missen

Ieder jaar moet ik mijn kinderen een paar weken missen.
Doordat je gescheiden bent ontkom je nou eenmaal niet aan een aantal pijnlijke consequenties die je de rest van je leven zult blijven voelen.
Hoe ik dat ervaar is eigenlijk ieder jaar anders.
De eerste jaren na de scheiding heb ik de zomervakanties bij papa weten te beperken tot 2 weken bij hem en 4 weken bij mij.
Papa zelf vroeg niet om meer, dus vond ik het zelf prima.
Twee weken zijn voor mij wel vol te houden. De eerste week kan de rust in huis zelfs weldadig zijn.
De tweede week begint het pijnlijk te schuren dat het wel akelig stil blijft in huis.
Maar als de einddatum in zicht was begon ik weer op te leven.

Drie jaar geleden vond papa het wel welletjes en eiste zijn derde week op.
Ik kon weinig anders dan hem daarin gelijk te geven.
Het eerste jaar was rampzalig, de derde week wilde ik ze dagelijks bellen en waren ze niet meer uit mijn gedachten te verbannen waar ik ook mijn afleiding in zocht.
Blijkbaar was het voor de kinderen ook een beproeving geweest want na ieder telefoongesprek bleken ze uren daarna verdrietig te zijn geweest.
Papa baalde en kwam ruzie met me maken, dat ik ze niet meer zo emotioneel mocht beladen met mijn telefoontjes, ik mocht niet meer benadrukken dat ik ze miste en hij had liever dat ik zou afwachten wanneer ze contact met mij op zouden nemen.
Vorig jaar ging het dan ook beter. Ik werkte 32 uur buiten de deur en was daarnaast sociaal druk met vooral niet te veel alleen thuis zitten.

Dit jaar was het anders. Doordat mijn lijf meer en meer bepaald hoe actief ik ben, zat ik veel thuis.
Leuke evenementen vielen niet alleen in het water, maar om iedere keer als grap voor bejaarde te worden uitgemaakt vind ik niet zo grappig meer, dus ben ik die confrontatie niet aangegaan.
Geen zomerfeesten of andere partijtes deze zomer dus.

De weken leken langer dan ooit.
De afspraak geen contact op te nemen bleek loodzwaar en de dagen kropen voorbij.
Maar nu zijn de laatste paar uur van dit jaar ingegaan.
Vanmiddag in de namiddag zullen ze weer blakend voor me staan en waarschijnlijk voel ik me dan ineens weer heel erg rijk. Tot die tijd zal ik het wachten verbloemen met het huis gezellig voor te bereiden en lekkere dingen in huis halen.

De laatste dagen krijg ik nogal wat commentaar van gescheiden vaders, aangezien het voor de meeste van hen blijkbaar normaal is de kinderen vaak en lang te moeten missen. Als moeder die haar kinderen vrijwel altijd heeft, mag ik dus niet zeuren is hun boodschap.
Dat weet ik ook wel en er zijn dingen die veel erger zijn dan 3 weken je kinderen te moeten missen.
Dat zal allemaal wel, maar ik heb ze gemist en ik wordt zwaar depressief als ik ze te lang moet missen.
Het gemis van andere mensen maakt het mijne niet minder.

Maar het grote missen is bijna volbracht.
They will be back!